باد، زوزهکشان در بیابان میپیچید و همراه خود هُرم گرمای آتشبار کربلا را بر گونهی سید و آقای حرم مینشاند. حسین تنهاست، نه هیچ یک از اصحاب باوفا و جاننثارش، باقی ماندهاند، و نه جوانی از جوانان رشید و بینظیر بنیهاشم. حتی پرچمدار سپاهش در میان نخلستان مظلومانه و تنها به خاک افتاده است و دیگر خیمهها هیچ امنیّتی نداشت. گرگان دشت نینوا حریصتر از پیش، خود را نزدیک خیمهها میکردند. بارش تیرها شدت گرفته بود و به راحتی به هدفها میخورد. حسین به لحظهی شهاتش نزدیکتر میشد و چهرهاش با این همه داغ و مصیبتی که در این نیم روز دیده بود، شکفتهتر، گشادهتر، و زیباتر میشد. نگاهی به چپ و راستش انداخت. کسی را ندید، خود را آمادهی دیدار محبوبش، پروردگارِ عزیز منّان کرد، ولی پشتسر، خیمه ها، حرم، زنان و کودکان، اینها نگرانی و اضطرابی در دلش میافکند. رو به گرگهای کوفی فریاد زد:
آیا کسی هست از حرم رسول خدا حمایت و دفاع کند؟ آیا خداشناسی هست که از ترس خدا حرمت ما را نگه دارد؟ آیا فریادرسی هست که به فریاد ما برسد و از خدا امید بخشش داشته باشد؟ آیا یار و یاوری هست که به یاریمان بشتابد و از اجر الهی بهره بگیرد؟
عجبا که حتی فریادهای حسین نیز دلهای سنگ این گُرگان را نرم نکرد و هیچ سربازی از آن سوی میدان به یاریاش نیامد. فریاد حسین که بلند شد، صدای ناله و ضجّه از خیمههای حرم بلند شد. بانوان گریه و شیون سر دادند و حسین که سراپا غیرت بود و آزادمردی، به خیمهها برگشت. شاید به یادش آمده بود که هنوز با دُردانهای از حرم وداع نکرده. شاید آن دُردانه هم یادش آمده بود که میتواند فریادرس دل دردمند پدر باشد و سربازی از سربازان سپاه، مدافعی از مدافعان حرم، و شهیدی از شهدا.
بانوی حرم، با صلابت و استقامتی که تنها زیبنده ی دخت علی مرتضی بود، نزدیک درگاهی خیمه ایستاده بود. خسته، ولی چون کوه محکم و استوار. حسین صدا زد: زینب! کودک شیرخواره ام را بیاور با او خداحافظی کنم.
عطش شعله بر جگرش کشیده بود و جان خستهاش را آتش می زد. نه آبی که کمی از آتش درونش بکاهد و نه آب آوری که کمی از اندوه جانکاهش بزداید. شیرخوار از راه رسید به روی دستان زینب. آه چه گل نورستهی زیبایی، در میان امواج سخت و کوبندهی مصیبتهای امروز، صورتک این کودک چقدر به دلش آرامش میداد. او هم تشنه بود، چون پدر. پدر هم بیتاب بود چون پسر. شیرخوار را در آغوش خود گرفت. لبان غنچهی کودک که از تشنگی ترک داشت، شاید میتوانست کمی از عطش شعلهخیز جگرش کم کند. افسوس که زبان کودکانهاش را جز پدر کسی در آن میانه نفهمید و تنها نالهی خشک و بیرمقش به گوش اطرافیان میرسید. صورتش را به صورت کودک نزدیک کرد تا ببویدش و ببوسدش که...
تیر بیرحمی، بر گلوی کودک نشست، تیر بود ولی برای شیرخوار شمشیر شد. شمشیری که گلوی نازک طفل را شکافت و بر بازوی حسین نشست. حال حسین در یک دست سیبی سرخ و خونین فام دارد و در دست دیگر پیکر بی سر کودکی در قنداقه پیچیده.
حسین بیتاب بود، ولی صبرش را کوهها هم نمیتوانستند به دوش گیرند. به زینب (سلام الله علیها) فرمود: کودک را بگیر و در آغوشش نهاد. دو کف دستانش را زیر گلوی کوچک و خونین کودک گرفت و خونهایی که از حلقوم طفل بیرون میریخت در کف دستها جمع میکرد و به آسمان میپاشید و میفرمود:
«بار خدایا! خون این کودک کمتر از خون بچه شتر صالح پیامبر نیست. بارالها اگر یاری از آسمان را از ما بازداشتهای، کمک و یاری خود را هرجایی که به نفع و به خیر ماست نصیبمان فرما و انتقام ما را از این ستمگران بستان و آنچه را در این دنیا بر سر ما آمده ذخیرهی روز رستاخیزمان قرار بده. آنچه بر من وارد شد و در برابر چشم توست، بر من بسیار سهل و آسان است ای مهربانترین مهربانان.»
قطرات خون به آسمان می رفت، ولی به زمین بازنمی گشت. گویا فرشتگان شور و اشتیاقشان برای تبرّک جُستن به خون این مظلوم کوچک، بیش از زمینیان بود.
چشمان نگران و حیرتزده و مبهوت بانوان حرم با مناجات حسین آرامش یافت و قلبهایی که با مشاهدهی چنین صحنهی دلخراشی آکنده از غم بود قرار گرفت. هاتفی غیبی از آسمان ندا داد و پیامش بر قلب حسین نشست:
رهایش کن یا حسین! خدا در بهشت برای این شیرخوار، شیردهی قرار داده.
حسین نفس مطمئنهی الهی، کودک را گرفت و با غلاف شمشیر برایش قبری کَند. کودک را میان خاک نهاد و به رویش خاک ریخت و راهی میدان شد...
به قلم آقای مجتبی صادق
