از شبکههای زرهی که به تن داشت با هر دم و بازدم، خون میجوشید. پردهی خیمه را کنار زد نگاهی به علی انداخت، تنها مرد باقیمانده در خیمهها، وارث یادگارهای سفیران الهی و جانشینانشان. بدن بیحال و بیمار دلبندش را به سینه چسباند و با صدای مهربانش آخرین یادگاریها را در گوشش زمزمه کرد: پسر عزیزم! این دعا را حفظ کن! مادرم فاطمه یادم داد که پدرش رسول خدا یادش داد که جبرئیل امین یادش داد که در هر حاجت و امر مهمّ و بلای آسمانیِ کمرشکنی خوانده میشود. بخوان! به حق یاسین و قرآن حکیم، به حق طاها و قرآن عظیم، ای که بر نیازمندیهای سائلان درگاهت توانایی و بر اسرار دلشان دانایی... دعا را خواند و رفت. چشمان نیمه باز علی، سجاد خاندان حسین (ع)، قامت پدر را تا در خیمه دنبال کرد و پرده که پایین افتاد دیگر پدر را ندید...
صدای زوزهی گرگان کوفی گوش فلک را کَر میکرد، انگار نه انگار حسین (ع) اینهمه داغ بر جگر و اینهمه زخم بر تن دارد. آرایش نظامی لشگر عمرسعد بهم ریخته و چپ و راستشان درهم شده بود. قبضهای از ذوالفقار بود که از نیام بیرون آمده و حملهای از حیدرکرّار به یهودیان خیبر بود که دوباره تکرار میشد. هوهوی تیغش کفتارهای کوفی را فراری میداد و خود فریاد میزد:
مرگ از عار برتر است و ننگ و عار از ورود به نار بهتر
کمانداران عمرسعد پشت سر سربازان به صف شدند و بارانی از تیر بر سرش فرود آوردند. حسین (ع) که با همهی شجاعتش نگران خیام حرم بود، به عقب نگاهی افکند و زیر بارش تیر خیمهها را ندید. شمر با چند گرگ صفت دیگر سرازیر خیمهها شدند و دریای غیرت خون خدا به تلاطم افتاد: ای پیروان خاندان ابوسفیان! اگر دین ندارید و از روز رستاخیز واهمهای در دلتان نیست، دستکم در دنیایتان آزاده باشید و درنگی در آداب پدران عربتان کنید!
شمر گفت: چه میگویی پسر فاطمه؟
حسین (ع) فرمود: این منم که با شما میجنگم، زنان را چه به جنگ، تا زندهام افسارگسیختگانتان را از حرمم دور کنید. شاید یاد آخرین دیدارش با خانوادهاش افتاد که توصیه کرده بود:
آمادهی بلا شوید و بدانید خدای بلندمرتبه، حامی و حافظ شماست و شما را از شر دشمنان نجات میدهد و فرجام کارتان را نیک میگرداند و دشمنتان را به انواع عذاب، گرفتار میسازد و بجای این مصیبت انواع نعمتها و گرامیداشتها را به سویتان میکشاند. پس مبادا شکایت کنید و چیزی بر زبان برانید که قدر و منزلتتان را کم و کوتاه کند.
فقط این کلمات امیدآفرین میتوانست طوفان نگرانیهای بانوان حرم را آرام کند که ناگاه نعرهی شوم عمرسعد و تیرباران بعدی دوباره نگرانیها را از سر گرفت:
تا حسین (ع) سرگرم خود و خانواده است حمله کنید که اگر دوباره به میدان آید چپ و راست سپاهتان قابل تشخیص نیست.
تیرها دیگر به میانهی خیمهها میرسید و بر چادر بانوان مینشست. حرم آل البیت هراسان و شیون کنان به درون خیمه پناه بردند. حسین (ع) بر اسب جهید. دوباره بر گرگان کوفی حمله آورد و آخرین وداع خود را نیمه تمام گذاشت. بانوان در سراپرده پناه گرفته بودند و از میان صدای هولناک چکاچک شمشیرها، بانگ «لاحولَ و لاقوة الا بالله» سالار حرم قلبشان را تسکین میداد. ناگاه هیاهوها آرام گرفت و سکوت خوفناکی دشت کربلا را فرا گرفت. چشمان منتظر و نگران بانوان به بلندی تپهی روبروی مشرف به میدان دوخته شده بود که صدای شیههی اسب بارقهی امید را در دلشان روشن کرد. ذوالجناح بود، ولی بیسوار، با زینی واژگون، یال و صورتی خونین، مدام سرش را پشت خیمهها به زمین میکوبید و ناله میزد. وای خدایا نکند...
دیگر بانویی در خیمه نمانده بود، پریشان حال و آشفته بر صورت میکوبیدند و به سر زنان خود را به بالای تپه میکشاندند تا سیمای وجه خدا را یک بار دیگر ببینند... کار حسین (ع) به سر رسیده بود ولی به آخر نه!
آسمان سرخ شد، کبود شد، سیاه شد، خورشید از نور افتاد و لکهای تیره در آسمان شد، بادهای سهمگین وزیدن گرفت، زمین به لرزه درآمد، از زیر سنگها خون جاری شد و از آسمان تیره و تار، خون بارید. همگان قیامت را به چشم دیدند، جبرئیل بانگ برمیآورد وای بر شما کوفیان... رسول خدا (ص) بین آسمان و زمین، محاسنش را به دست گرفته بود و گاه به زمین مینگریست و گاه نگاه به آسمان میدوخت. فرشتگان ناله سر میدادند: بار خدایا! آیا نمیبینی برگزیدهی تو را بر زمین کشتهاند؟
پردهی ملکوت کنار رفت و ندا رسید نگاه کنید به آن نوری که ایستاده و نماز میخواند. با او انتقام عزیزانم را خواهم گرفت.
